ADWENTOWE KRĘGI MODLITWY I POSTU

Matka Boża Znaku

 
Autorką ikony "Matka Boża Znaku" (dwumetrowa ikona zdobiąca kaplicę w Gdyni), którą przywłaszczyliśmy sobie za pomocą internetu dla naszej adwentowej strony, jest bardzo utalentowana i zasłużona artystka z Trójmiasta - Pani Marta Chrzan. Pani Marta jest m.in. laureatką nagrody im. Św. Brata Alberta i pisała też ikony dla Jana Pawła II. Więcej informacji oraz galerię prac można znaleźć na stronie Pani Marty: www.ikony.prv.pl 

Adwent 2018

„Adwent (łac.adventus, gr. epifania, parusia) oznacza przyjście. Sam termin przejęty został ze świata pogańskiego. W starożytnym Rzymie tym mianem określano nadejście kogoś bardzo znaczącego, a więc wprowadzenie do świątyni posągu bóstwa albo wkroczenie ubóstwianego cezara do jakiegoś miasta. Wydarzenie to odbywało się w klimacie radości, entuzjazmu, przy udziale wiwatujących tłumów.”

We współczesnym rozumieniu słowo „Adwent” oznacza sam czas oczekiwania na przyjście tej najważniejszej osoby. „Jaki Adwent, takie święta” – to znane stwierdzenie znajdziemy w adwentowym tomiku mistagogicznym zmarłego 8 października tego roku - Ojca Bronisława Mokrzyckiego SJ, który podkreślał , że „owocność świąt zależy od przeżycia Adwentu, od naszego zaangażowania, od naszej wiary i czujności.”

Cały okres Adwentu posiada jednolity i spójny charakter, niemniej wyróżniamy w nim dwie części posiadające własne prefacje mszalne:

- pierwszą: od początku Adwentu do 16 grudnia, która skupia naszą uwagę na drugim przyjściu Pana - przyjściu w majestacie i chwale, przemieniającym i odnawiającym całą rzeczywistość, które nastąpi na końcu czasów;

- drugą: od 17 do 24 grudnia, która jest bezpośrednim przygotowaniem do Narodzenia Pańskiego i dlatego kieruje naszą uwagę wstecz - na pierwsze przyjście Chrystusa, czyli na Jego narodzenie się w ubogiej betlejemskiej stajni, a także na to, co poprzedziło te narodziny. Wejście w głębiny misterium Narodzenia Pańskiego ma nauczyć nas postawy oczekiwania, tęsknoty i przyjmowania Chrystusa w taki sposób, w jaki przyjęła Go Najświętsza Maryja Panna.

PRZEWODNICY ADWENTOWI

W przygotowaniu się na przyjście Pana - zarówno to pierwsze, które będziemy przeżywać jako misterium podczas Uroczystości Narodzenia Pańskiego, jak i na to ostateczne, które nastąpi na końcu dziejów, a także na to, które dokonuje się już teraz, w czasie Kościoła - pomagają nam Przewodnicy adwentowi.

Jaka jest ich rola? Poprzez liturgiczne czytania, antyfony i śpiewy przybliżają nam słowo Boże, a jednocześnie uczą nas na nie odpowiadać wiarą i miłością. Tymi Przewodnikami są:

- prorok Izajasz (ściślej Proto-, Deutero- i Trito-Izajasz), który prowadzi nas od samego początku Adwentu poprzez proroctwa mesjańskie zapowiadające przyjście Mesjasza i ukazujące, jak głęboko w historię ludzkości sięga misterium wcielenia Bożego Słowa. To właśnie z Księgi Izajasza uczymy się tęsknego przyzywania Pana: Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił (Iz 63, 19);

- Jan Chrzciciel, który towarzyszy nam od Drugiej Niedzieli. Kim jest? Sam siebie nazywa głosem (J 1, 23), bo podejmuje i niejako wzmacnia głos proroków zapowiadających przyjście Mesjasza. Jest bezpośrednim Poprzednikiem Pańskim (łac. Praecúrsor Dómini) wskazującym na Niego: Oto Baranek Boży (J 1, 29). Jest więc głosem poprzedzającym Wcielone Słowo.

Zadaniem Jana jest przygotowanie drogi przychodzącemu Panu, co w swoim kantyku wyraził ojciec proroka, Zachariasz: Ty dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz, bo pójdziesz przed Panem przygotować Mu drogi (Łk 1, 76). Święty Jan przygotowuje tę drogę nie tylko poprzez wzywanie do nawrócenia, lecz także przez świadectwo własnego życia. Mianowicie: dorastał na pustyni judzkiej (Łk 1, 80), w oddaleniu od zgiełku świata, w ciszy, w kontemplacji, na modlitwie. Gdy ukazał się przed Izraelem, nie porzucił surowego trybu życia (zob. Mt 3, 4). A więc i mową i własnym przykładem mówi do nas, jak należy przygotowywać się na spotkanie z Panem - w wyciszeniu serca, w postawie umartwienia i nawrócenia;

- Najświętsza Maryja Panna, której obecność w adwentowej liturgii w sposób szczególny zaznacza się w końcówce tego okresu. Niemniej, Maryja towarzyszy nam już od Pierwszej Niedzieli Adwentu i jest naszym pierwszym, najważniejszym Przewodnikiem. Nikt tak jak Ona nie może dopomóc nam w zrozumieniu pierwszego przyjścia Pana, ani w przygotowaniu się na ostateczne spotkanie z Nim, ani też w owocnym spotykaniu się z Nim dziś, w Kościele i przez Kościół.

To od Maryi najbardziej możemy uczyć się czci, pokory i miłości wobec przychodzącego Boga. Dlatego w czasie Adwentu kontemplujemy Jej postawy i prosimy Ją o opiekę na naszej adwentowej drodze, a czynimy to zwłaszcza podczas Mszy świętej roratniej, poświęconej Najświętszej Maryi Pannie.

ADWENTOWE POSTAWY

Jakich postaw Pan Jezus od nas oczekuje w Adwencie? Co w tym czasie szczególnie powinno nas cechować?

- wiara i miłość - na wzór Maryi, która "oczekiwała z wielką miłością" (z II Prefacji adwentowej);

- tęsknota i radość oczekiwania, które są znakiem tego, że czekamy na Kogoś najdroższego, najbardziej umiłowanego;

- kontemplacja Słowa Bożego, które jest wołaniem Miłości i wezwaniem nas do wzajemnej odpowiedzi;

- czuwanie i modlitwa, które otwierają nasze serca dla Pana;

- udział w Eucharystii, która jest żywą obecnością Jezusa i najpełniejszym zjednoczeniem z Nim;

- nawrócenie, które jest najwłaściwszym przygotowaniem na spotkanie z przychodzącym Bogiem, będącym samą Miłością i samą Świętością.

Niechaj w wypełnianiu tych postaw pomoże nam modlitwa i pokuta Adwentowych Kręgów:

• Pościmy tylko w piątki prosząc o Siedem Darów Ducha Świętego dla siebie i całego Kościoła, ewentualnie dołączamy intencję własną

• W dniu postu uczestniczymy w Eucharystii w w/w intencjach

• Staramy się wypełnić jakiś uczynek miłosierdzia względem bliźnich

• W soboty oddajemy szczególną cześć Maryi, głównej przewodniczce Adwentu, uczestnicząc w Roratach i odmawiając franciszkańską Koronkę do Siedmiu Radości Matki Bożej lub Radosną Część Różańca. Można też odśpiewać Akatyst (w każdą pierwszą sobotę miesiąca u dominikanów na Służewie po Mszy o 19.30), Godzinki, odmówić Litanię Loretańską lub inną modlitwą uwielbić Maryję.